yerli araba fakirin sitesi oyun hilesi otomobil sitesi teknoloji sitesi magazin sitesi alexa hileleri ilksite zengin sitesi birincisite aksaray sondakika bilecik sondakika bolu sondakika artvin sondakika edirne sondakika hatay sondakika izmir sondakika kilis sondakika konya sondakika mersin sondakika ankara hastabakıcı kocaeli sondakika mugla sondakika rize sondakika yalova sondakika karabuk haberleri diyarbakir haberleri hakkari haberleri afyon haberleri duzce sondakika mardin haberleri ankara sondakika burdur haberleri kuşadası escort sakarya haberleri tokat haberleri trabzon haberleri kayseri sondakika adana haberleri antalya sondakika samsun haberleri amasya haberleri aydin haberleri ordu haberleri denizli haberleri mani sasondakika bursa haberleri webgelişim teknokentim teknolojiyi olaypara script indir warez script indir warez tema indir warez script tema indir warez theme indir ücretsiz warez theme indir ücretsiz script indir arayüzweb gaziantep haberleri gaziantep haber merkezi deneme testi
a
istanbul organizasyon evden eve taşımacılık, gaziantep organizasyon, gaziantep evden eve taşımacılık, evden eve taşımacılık, gaziantep evden eve taşımacılık, evden eve taşımacılık, gaziantep evden eve taşımacılık, gaziantep evden eve taşımacılık, gaziantep evden eve taşımacılık, gaziantep evden eve taşımacılık, evden eve nakliyat, gaziantep asansörlü taşıma, gaziantep evden eve taşımacılık, gaziantep organizasyon, gaziantep organizasyon, gaziantep organizasyon, gaziantep organizasyon, gaziantep organizasyon, gaziantep organizasyon, gaziantep palyaço,

‘CEMAAT’ KAPANI

Kendisi okutulmadığı ve benden evvel dünyaya getirdiği iki kızını da gönlünce okutamadığı için annem benim ve küçük kardeşimin okumasını daima çok istedi ve destekledi. Bu nedenle biraz şanslıydım. Lakin biraz! Zira sülalenin baskısı yanında bu takviye çok cılız kalıyordu.

Çocukluğum 1950’lerde güneydoğunun ücra bir köyünde geçmedi. İstanbul’da, Üsküdar’ın göbeğinde doğdum, büyüdüm ben. Ama muhafazakâr bir aileye doğduğunuzda yazgınız, karşınıza yüksek dağlardan daha güçlü maniler çıkarabiliyor. Evet, annem okumamı destekliyordu. Lakin onun istediği üzere olmam şartıyla! Bu da başımı muhakkak kapatmam, doktorluk yahut eczacılık üzere bir ‘kadın mesleği’ seçmem demekti. Bu iki kuralı da yerine getiremeyeceğimi ben daima biliyordum. Lakin tek takviyemi de kaybetmemek için lise yıllarımı bu beklentiye boyun eğmişim üzere geçirdim. Hayatım Üsküdar’dan Fıstıkağacı’na çıkan yokuşta geçiyordu. Üstümde koyu yeşil bir okul forması ve başımda bir başörtüsüyle… Üsküdar Kız Lisesi’nin en yeterli öğrencilerinden biriydim. Öğretmenlerim beni öbür sınıflara ders anlatmaya götürürlerdi. Yüksek notların işimi kolaylaştırdığını hissettiğimde derslere daha sıkı sarıldım. Işıldayan karnelerin yolumu aydınlattığını görebiliyordum. Bu sayede annem ve babam, okumaya devam etmemin kural olduğunu aile ortamlarında rahatlıkla savunur hale geldi. Nineler, dayılar, halalar hâlâ homurdanıyor olsa da bahtımın günbegün yükseldiğini görüyordum.

‘Kadın mesleği’ de neymiş!

O günlerde hukuk okumayı çok istiyordum lakin öğretmenlerim sayısal derslerdeki başarılarım nedeniyle beni zorla fen kısmına yazdırdılar. Çok üzüldüğümü, çok ağladığımı bugün üzere hatırlıyorum. O andan itibaren içimde şiddetli bir meslek arayışı başladı. Uğur Mumcu, 24 Ocak 1993’te Ankara’da Karlı Sokak’taki konutunun önünde suikasta uğradığı gün gazeteci olmaya karar verdim. Lakin bu kararla birlikte talihimi da zorlamaya başlamıştım. Her şeyden evvel annemin gözünde bu bir ‘kadın mesleği’ değildi. Buna karşın her fırsatta bu işin başörtüyle yapılamayacağını söyleyerek annemi sinirlendiriyordum. İmam hatiplilerin, ilahiyat dışında kısım okuyamaması için geliştirilen ‘katsayı formülü’ benim önümü de tıkıyordu. Fen kısmı öğrencisi olarak gazetecilik fakültesini kazanmam imkansızdı. Ben de Kocaeli Üniversitesi’nde yeni açılan fotoğrafçılık kısmını gözüme kestirdim. Planım, bir gazeteye foto muhabiri olarak girmek ve sonra da muhabirlik yapmaya başlamaktı.

Fethullahçıların yurduna ‘merhaba’

Planım tuttu ancak annem meskende hudut krizleri geçirdi. Öylesine parlak bir orta öğretimden sonra kazandığım kısmı içine sindiremiyordu. Benimse kısım umurumda bile değildi, gazetecilik hayalime gerçek dev bir adım atmıştım ve keyfim yerindeydi. Son güne kadar kayıt süreçleri için beni İzmit’e götürmediler. Ancak baktılar olacak üzere değil, son gün yollara düştük. Biz babamla içerde kayıt süreçleri için koştururken, okulun bahçesinde bekleyen annemi o zamanki ismiyle Işık cemaatinden kız öğrenciler sarmıştı. Bahçeye çıktığımızda annem çok memnundu. “Sana kalacak yer buldum” derken gözleri yaşlıydı. Kızlar yurdun fotoğraflarıyla annemi tavlamışlardı, babam da “Bir gidip görelim” deyince yurda gerçek yola çıktık. Yepisyeni bir bina, tertemiz odalar, güleç yüzlü ablalar vardı. Bizimkiler o kadar beğendiler ki, çabucak kaydımın yapılması için birkaç aylık ödemeyi peşin olarak yaptılar. İtiraz etmem için bir neden yoktu, benim için okul hayatımın başlayacak olması kafiydi. Babam, “Devlet yurdu leş üzereydi. Burası pak ve inançlı. Konuta çıkabileceğin bir arkadaş edinene kadar burada kal, bizim de içimiz rahat etsin” demişti. Annemi ve babamı gereğince zorlamıştım, en azından kalacağım yerden emin olmaları hayatımı kolaylaştıracaktı.

Çay saati sohbetleri

Orada şahane kızlarla tanıştım ve hepsini çok sevdim. Bir kısmı cemaatin dershanelerinde okumuştu lakin büyük bir kısmının ailesi benimkiler üzere öbür bir yer bulamadığı için orayı seçmişti. Hukuk ve matematik okuyan iki öğrenciyle birebir odayı paylaşıyordum. Halimizden mutluyduk. Yaşımız çok küçüktü, konuttan yeni ayrılmıştık ve yabancı bir kentte yapacağımız çok fazla bir şey olmadığı için günlerimiz sakin geçiyordu. Yalnızca hayatımıza “çay saati” diye bir şey girmişti ve bu hepimize çok komik geliyordu. Akşamları “çay saati” gelince bizim odanın ablası, Fethullah Gülen’in ne dediği bile anlaşılmayan kitaplarını okuyordu. Yarı Türkçe yarı Arapça bu metinler okunurken biz çekirdek çitleyip birbirimize kaş göz yapıyorduk. Hiçbirimizin umurunda olmayan o bir saate katlanıyorduk. Namaz kılanları sabahleyin kaldırıyorlardı lakin kılmayanlara da kimsenin bir şey dediği yoktu. Hayatını dini asıllara nazaran yaşamama kararını çok küçük yaşta vermiş bir kızın bayılacağı ortam değildi. Yağmurdan kaçarken doluya tutulduğumu hissediyordum. Buna karşın planımdan taviz vermedim. Birinci haftanın sonunda otobüsle Üsküdar’a döndüm. Konutta özlendiğimi hissetmek çok hoştu lakin sonraki gün yaşanacakları bildiğim için çok tedirgindim. Sabahleyin kahvaltıdan sonra anneme, “Sırf sen istedim diye başımı örttüm anne. Lakin ben bu türlü devam etmek istemiyorum. Bu türlü okumak istemiyorum. Buraya kadardı. Ne dersen de! Ben birazdan bu meskenden başımı açıp çıkacağım” dedim. Annesini ağlatan her çocuk üzere paramparça oldu yüreğim. Ancak dediğimi de yaptım. Annem, “Defol! Bir daha gelme bu eve” dediyse de er geç sakinleşeceğini biliyordum.

28 Şubat kararları ve yurda veda

Kocaeli’nden İstanbul’a birkaç hafta gelmedim. Annemin öfkesinin dinmesini bekledim, babam esasen sorun etmemişti. Derslerime odaklanmıştım, yurtta da keyfim yerindeydi. Aslında yurt idaresiyle yalnızca bir defa başım sıkıntıya girmişti. Geç kalmak üzere bir huyum olmadığı halde gece yarısına kadar yurda gitmeyince babamı aramışlardı. Babam da onlara, “Bu akşam Fenerbahçe’nin İzmit’te maçı var. Maça gitmiştir o, gelir birazdan” demişti ve haklıydı. Buna karşın ikaz cezası almıştım, tek vukuatım buydu. O yurda dair hatırladığım en canlı anım, merhum dedemin her akşam beni aramasıydı. Okuma yazması yoktu ancak bir ona bıraktığım not kağıdına bir telefona bakarak numarayı tuşluyor ve benim sesimi duymayan yatmıyordu. Herkes benim gazeteci olma hayalimle dalga geçerken o daima desteklerdi. Ayar Dedem, bütün gün televizyonda haber izlerdi. Ve husus bana geldiğinde, “Ne varmış canım gazetecilikte? Televizyonda akşama kadar gazeteciler konuşuyor. Benim kızım da çıkıp konuşsun, o vakit görün!” kaygısı. Kızlar bana seslendiğinde dedemin aradığını bilirdim ve o iki katı uçarak inerdim. Hayal meyal hatırladığım o yurt günleri bir sabah birdenbire sona erdi. Ulusal Güvenlik Heyeti, irticaya karşı faaliyetlere ödün veren tavrından ötürü Refah-Yol hükümetine en uzun 28 Şubat’ı yaşatmıştı. Yayınlanan dört unsurluk bildiri, yakın tarihte “28 Şubat kararları” diye anılacaktı. İşte bu kararların akabinde bir sabah yurda polisler geldi. Kaba saba bir şey yaşanmadı. Hepimiz eşyalarımızı topladık ve kapının önünde ailelerimizi beklemeye başladık. Babamı aradım, birkaç saat sonra geldi, beni ve yakın arkadaşım Filiz’i alarak Üsküdar’daki konutumuza götürdü.

“Zaman gazetesinde çalışmak istemez misin?”

Dersler devam ediyordu ve kalacak yer sorunu feci halde can sıkıcıydı. Yurt idaresi, bizi o meşhur “ışık evleri”ne dağıtmaya karar vermişti. Ortamızda üniversiteye hazırlık kurslarına giderken bu konutlarda kalanlar vardı ve onlar çabucak adapte oldu. Ama konutlardaki ömür, yurttakine hiç benzemiyordu, daha baskıcıydı. Ben ve benim üzere bu ortama yabancı olanlar o meskenlerde yaşamaya alışamadılar. İkili üçlü kümeler halinde kendi meskenlerimizi tutmaya karar verdik ve böylelikle yollarımız ayrılmış oldu. Hatta ben öğrenci meskeninde de rahat edemeyince kör karanlıkta her sabah trenle Kocaeli’ne gitmeye başladım. Birkaç ay sonra yurttaki ablalardan biri, Kocaeli’ndeki dershane müdürünün benimle konuşmak istediğini söyledi. Ben de söylenen saatte dershaneye gittim. Müdür, tipik “abi” profilinde bir beyefendiydi. Okulun bahçesinde ne yaparsak yapalım daima izlendiğimiz için ablaları ve ağabeyleri bir bakışta tanır hale gelmiştik. Müdür, konuşurken benim hakkımda bir şeyler yazdığı aşikâr olan bir kağıda sık sık bakıyordu. “İçki içmiyorsun, erkek arkadaşın yok, derslerinde çok başarılısın, tüm ablalar senden övgüyle bahsediyor, toplumsal bağlantıların de çok güçlüymüş. Şayet kabul edersen senin de abla olmanı çok isteriz” deyiverdi! Çok şaşırdım haliyle ve başımı işaret ederek, “İyi de benim başım açık!” diyebildim. “Bizim için ehemmiyeti yok. Kıymetli olan örnek bir kişiliğin. Gazeteci olmak istediğini söylüyorlar. İş bulmanı sağlayabilirim. Vakit gazetesinde çalışmak istemez misin?” diye sordu. “Hayır istemem, teşekkürler” dedim. “Neden?” diye sordu bu defa. “Çünkü Vakit, bir dini cemaatin gazetesi. Çalışmaya orada başlarsam bu meslek hayatım boyunca benim peşimi bırakmaz. Hem ben Milliyet’te çalışmak istiyorum” diye cevapladım. Zira Milliyet bizim konutun gazetesiydi. Anneme ve babama kendimi göstermenin bundan daha yeterli bir yolu yoktu. Şaşırma sırası müdürdeydi, aşikâr ki “hayır” dememi beklemiyordu. Kendisine bir sefer daha teşekkür edip odadan çıktım. Ve kendi yoluma gittim.

Cemaatlerden muhaf bir ‘dindarlık’

İnatçı biri olduğum için mi yoksa Ayar Dedem’in duası beni daima koruduğu için mi bilmiyorum. Fakat hayatımın kırılma anı olabilecek böylesi vakitlerde gerçek kararlar verebildiğim için kendimi çok şanslı hissediyorum. Kuşkusuz bunda aile büyüklerimin bana öğrettiklerinin de hissesi çok. Evet, dindar insanların ortasında büyüdüm. Ancak hiçbirinin hayatları boyunca bir cemaate meyli olmadı. Hatta bir mollanın oğlu olan dedem (annemin babası) din adamlarına bilhassa aralıklı dururdu. “Cehenneme birinci girecek olanlar din adamlarıdır. Zira onlar dini sevdirmeyi beceremediler” sıkıntısı. Beş vakit namazla yetinmeyen, hayatı boyunca kimsenin ardandın iki kelam etmeyen, güler yüzü, hayvanseverliği ve bilgeliğiyle örnek bir adamdı. Köyün imamının arkasında namaz kılmazdı, Allah isteği için değil maaş için çalıştığını söylerdi. Hafta sonları Şile’deki köyümüze çeşitli cemaatlere mensup din adamlarının akın yettiği 90’lı yıllarda, “Bunların sıkıntısı siyaset, Allah isteği umurlarında değil” kederi ve anneannemin onların sohbetlerine katılmasına müsaade vermezdi. Mottosu çok netti: “Dini diğerinden dinlemene gerek yok, öğrenmek istiyorsan aç kendin oku!” Dayımın kent dışında okumama reaksiyon olarak anneme, “Sen bunu kaybetmişsin!” dediği günlerde dedem, “Ben kızıma güveniyorum. Kışlada da kalsa okulunu okur gelir. Laf etmek size mi düştü!” kelamlarıyla tartışmayı bitirmişti. Yazının başında ailenin insanın önüne büyük maniler koyabileceğini belirtmiştim. Fakat hayatın gizemi olsa gerek tıpkı aile beşere o dağları aşacak yüreği de verebiliyor.

“Hayır” diyemeyenlerin vebâli

Dershane müdüre dediğimi de yaptım ve meslek hayatıma Doğan Medya Grubu’nda başladım, gazeteciliği Milliyet’te öğrendim. O çatının altındayken büyük meslek mükafatlarına lâyık görüldüm. Birebir süreçte cemaat ise AKP tarafından şımartıldı, büyütüldü ve Türkiye’nin tüm kılcal damarlarına işleyecek kadar yol aldı. Periyodun Başbakanı Erdoğan’ın zırhlı aracını tahsis ettiği savcı Zekeriya Öz’ün bir kral edasıyla dolaştığı Beşiktaş Adliyesi’nde çalıştığım yıllarda artık cemaatin niyetini de planını da apaçık görebiliyordum. Öz’ün onlarca gazeteciyi davet edip kapalı yürütmesi gereken soruşturma evrakından bilgiler sunduğu odasına ben bir kere bile girmedim. Bütün medyanın sırtını döndüğü sanık avukatlarına kulak veren adliyedeki tek muhabirdim. O günlerde sanık avukatı olan bugünün MHP Genel Lider Yardımcısı Feti Yıldız, kucak dolusu ifadeyi tüm muhabirlerin gözleri önünde bana teslim etmişti. Birinci Ergenekon iddianamesi tamamlandığında sanık avukatı, onlarca muhabir önünde izdiham yaratırken, “Bunu hak eden gazeteciye vereceğim. Ve bu Lube’nin hakkı!” diyerek elindeki CD’yi bana uzatmıştı. 3 Temmuz 2011’de Fenerbahçe Lideri Aziz Yıldırım gözaltına alındığında bunun öbür emeller güden bir operasyon olduğunu haykıran birinci gazeteci de ben oldum. Ve tüm bunlar 18 yaşındaki bir kız çocuğu kendisine sunulan teklife “hayır” diyebildiği için oldu. Kalacak daha güzel bir yer bulamadığı için, hayallerine giden yolda yanında yürüyen kimsesi olmadığı için cazip bir teklife “evet” diyen on binlerce insan şu anda hapiste! Fakat veballeri, onları “evet” demeye mecbur kılan ve cemaatlerin kurduğu kapanlara sürükleyenlerin boynundadır. Bu nedenle birçoklarının tersine belediye seçimlerini çok önemsiyorum. Zira onların yabancı bir kente okumaya gelmiş gençleri, cemaatlerin ve tarikatların elinden kurtarmak için bahtları ve bütçeleri var.

Çocuklara cemaat tuzağı!

Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin’in birkaç gün evvel meclis kürsüsünde tarikat ve cemaatlerin dernekleriyle imzaladığı protokolleri hararetle savunmasına ve kendisine reaksiyon gösteren muhalif milletvekillerine, “Protokol yaptığımız bu STK’lar, çocukları dağa çıkarmanıza mani olduğu için çatlıyorsunuz” demesine bir de bu gözle bakın! Çocuklarına ve gençlerine eşit eğitim fırsatı sunamayan ve elinin uzanamadığı yerlerde bu kutsal vazifeyi ne idüğü ve gelecekte ne edeceği belgisiz cemaatlere havale eden bir bakan bir gün dahi o koltukta oturmamalıdır.
Türkiye Cumhuriyeti, bu cemaatlere ve bu zihniyete karşın kuruldu. İşte bu nedenle laiklik, cumhuriyetin yalnızca devlet organları için her bir vatandaşımızın özgürce yaşayabilmesi ve hayallerinin peşinden gidebilmesi için de pahalıdır. Erbakan’ın, “İmam hatipler art bahçemizdir” telaffuzuyla başlayan ve AKP’nin “dindar kuşak yetiştirme” fantezisiyle devam eden süreç, Ulusal Eğitim Bakanlığı’nın cemaatlerle protokol imzalamasına kadar uzandı. Medyayı, kurumları, kulüpleri, siyasi partileri dizayn etmek yetmedi, kendi kitlelerini de yaratıyorlar. Milyonlarca Suriyeliyi seçmen yapmak üzere bakanlık eliyle gençleri cemaatlere yönlendirmek de ülkenin demografik yapısını maksat alan bir projedir. Buna pürüz olacak tek güç ise halktır. Ancak yedi yıldır el kadar çocuklarını alacakaranlıkta okula gönderen milyonlarca insanın bu mevzuda büyük bir reaksiyon göstermesini beklemiyorum. Yalnızca bu karanlık sinemanın yaklaşan sonu yüzünden acı çekiyorum.

YORUMLAR

s

En az 10 karakter gerekli

Gönderdiğiniz yorum moderasyon ekibi tarafından incelendikten sonra yayınlanacaktır.

Sıradaki haber:

İngiliz Devleri Derbide Boey’i İzleyecek

HIZLI YORUM YAP

Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.